host

Philippines has many haunted places where ghosts and paranormal activities manifest. A place is considered to be haunted when the presence of spirits such as ghosts of dead people is at a very high level. Meaning they could always manifest anytime of the day - day and night times. The hauntings could be the result of a tragic history of a certain place where tens and hundreds of souls were trapped in the area. There are famous haunted places in the Philippines that could be the subjects of paranormal investigations.

Baguio City - Diplomat Hotel - This was a Seminary during the early 1900, world war 2 came and several priest and nuns were killed some of them beheaded by japanese occupying forces. This was converted into a hotel after the war. In it self it was pretty eerie, big rooms with to king size beds bibles at the side tables and the rooms are dimly lit. Clerks, bell hops, and hotel guest, complain of wailing even during day time, and when night comes, apparitions of headless priest roam the corridors, some even say that they see ghost carrying their heads on a platter. Haunting s are not limited inside the hotel for when you stroll outside the compound you would see neighboring houses with crosses painted on their doors and windows, and are kept shut when darkness falls.

Baguio City - Philippine Military Academy - Several ghosts haunt this place. Sometimes late at night a platoon can be heard marching in the parade grounds. A ghost of a cadet dressed in parade uniform and left in one of the lockers still appears. A ghost of a priest who was beheaded during the Japanese occupation period appears here as well as the ghost of a white lady.

Baguio City - Teacher’s Camp - It is believed that this was once a battlefield of the native citizens there. Ghosts of native warriors, as well as spirits that are still restless, are reportedly seen there.

Corregidor - Hospital Ruins, and bunkers - Sounds of activities can be heard within the area of the hospital ruins, which were destroyed during WW2, sounds such as footsteps, and rumblings of normal hospital activities. Around the bunker area, sounds of ghostly moans can be heard, assorted noises as well.

Corregidor - Malinta Tunnel - Witnesses report eerie sounds and seeing a spirit near by.

Davao City - Juna Subdivision - Champaca Street - ghosts caught on video and seen by the naked eye.

Diliman Teacher’s Village - Claret School qc - Many stories were spread since 97 the first was the high school student who jumped from the 5th floor to the ground that appears when the area is silent and the 2nd is the headless priest. That school is said to be an old cemetery.

Espana - Manila - University of Santo Tomas - Ghosts and wailing voices are heard from the 3rd and 2nd floars of UST Main Building. Since this is the oldest building in the oldest Catholic university in the Philippines, it is undoubted that some Spanish friars and Filipino souls were tormented and killed in this place.

Iloilo City - Central Philippine University (CPU) - This school was founded by American Missionaries and during WW2 many of the missionaries were executed by the Japanese.

Iloilo City - Central Philippine University (CPU) - Football Field - A female ghost is said to be seen jogging on the tracks early in the morning. She is said to join you while you are jogging and strikes up a conversation and will disappear after she passes a certain spot. Several students, teachers, and the school president have reported jogging with her.

Iloilo City - Central Philippine University (CPU) - Ruby Hall - A school janitor as well as students and teachers have reported that wile passing by the building at night after it is locked down, one classrooms lights would always be turned on while everything else is shut off. They have reported strange imp like creatures running around the classroom. This is one of the most haunted halls in the university. This is a medical hall and it houses several cadavers for the use of the med. students. From cold spots and moving furniture, to sometimes being pushed or tripped while walking.

Iloilo City - Central Philippine University (CPU) - Valentine Hall - The ghost of a dead female student haunts the women’s restroom, several female students since the early 70’s have reported seeing her. The ghost is usually seen during noon. Classes have been interrupted because of screams from the girls. According to the students she appears behind them while they are looking in the mirror while doing their make up or fixing their hair. The ghost of Rev. Valentine who was beheaded can be seen on certain nights standing at the entrance of the hall dedicated to him. The ghost is reported to be headless.

Katipunan - Quezon City - Balete Drive - Balete Drive is a residential area famous for the apparition of a white lady. It is told that there was a teenage girl who was raped by a cab driver in the 50s in that area. It is possible that the lady of Balete is seeking revenge. Never walk alone at night in eerie Balete Drive.

Katipunan - Quezon City - Miriam College - on the 2nd floor ladies comfort room of the caritas building a nun haunts the bathroom and is said to peak over the stall while girls are using the bathroom. A face can be seen when you look above the door, but there are no feet when you look below the door.

Katipunan - Quezon City - Miriam College - CSC - there was also this “manananggal” that lives there. It used to be a student that was hit by a car inside the campus. Rumors are that every school fair, someone faints.

Katipunan - Quezon City - Miriam College - Immaculate Heart Of Mary Hall - One witness claims that when they where in Grade 3 encountered that a spirit scratched her ankle when they were doing the 99 steps. And then, when she came back to the corridor, she was crying. And then she told us all to cover our nametags and never shout our name until class time.

Katipunan - Quezon City - Miriam College - Miriam Of Nazareth Hall - in the Grade 2 bathroom, there was this girl who was washing her hands, and there was a demon that came out of the toilet bowl. The girl prayed hard but nothing happened.

Katipunan - Quezon City - University of the Philippines Diliman - Ghosts sightings at the College of Education, College of Science Library, Palma Hall, College of Mass Communication, UP Main Library.

Makati City - Asian Institute of Management - A Professor died of a heart attack a few years ago in one of lecture rooms on the third floor of the main building. There are voices; shadows and cold spots can be felt in that specific room where the professor died. His car remains in the faculty parking area even until now.Makati City - International School Manila (Former Campus) - Fine Arts Theatre - One year, one of the high school students was acting as the stage manager for the Community Play. The theatre was already uncomfortable for her when it was dark, but one night, on her way out, she was leaving through the front doors of the auditorium, something she couldn’t see followed her up the aisle. Very aggressive, very menacing and very scary. She ran out the door just in time as they slammed shut behind her. Suffice it to say, she never stayed in the theater alone again.

Manila - Arellano high school - there are spirits mostly seen by the students and teachers because when a building in front of the school collapsed by an earthquake many years ago, the remains were placed in the said school. so the spirits were staying in that place.

Manila - De La Salle University - A chapel located on the 2nd floor of the De La Salle University -main Building is haunted by several ghosts said to be the victims of a mass killing during World War II. They start haunting the place when evening has crept in and the area is already silent. Sightings of headless monks and screams of people are being heard there during rainy nights.

Manila - Film Center - When the construction of Film Center at the Cultural Center of the Philippines complex was rushed in the early 1980s for a film fest, the ceiling scaffolding collapsed killing several workmen who fell to the orchestra below. Rather than halt construction to rescue survivors and retrieve the bodies of dead workmen, cement was poured into the orchestra, entombing the fallen workmen. Some of them were buried alive in the orchestra. Various ghostly activities were reported on the site including mysterious sounds, voices and poltergeist activity. In the late 1990s a group called the Spirit Questors began to make visits to the film center in an attempt to contact and appease the souls of the workmen who were killed in the building. Some of these spirits claimed to have moved on but a few allegedly remain.

Manila - Ozone Disco - Once there was a disco there and it caught on fire people tried to get out but people were pushing and panicking so no one got out. Some people hear disco music in their houses at night and see faint people dancing and no one can explain how.

Manila - Rizal Park area - Near the Rizal Park in Manila has the angry spirits of dead Japanese soldiers in the ruins of a building outside of the park. many Japanese soldiers died in the building when it was blasted. Reports of a cold presence and menacing feelings.

Muntinlupa - San Jose Village - An overgrown black bird with powerful wings can be heard circling the village whenever there’s a pregnant woman. It’s wings are so powerful that you’ll sometimes feel like its windy but only on the place where you’re standing at.

Muntinlupa - San Jose Village - St. Bernadette St. - From 12 midnight onwards, a lot of tricycle drivers have already encountered the white lady who loves to get a free ride. More often, this lady would be sitting beside the driver. Other times, a red lady is said to roam around the area following people who dread to walk this haunted street at night.

Muntinlupa - San Jose Village - St. Clemence Street - Another white lady haunts St. Clemence Street where her hair stands up and appears to be very angry.

Muntinlupa - San Jose Village - St. George Street - At St. George Street you can sometimes hear someone calling you but the voice is hidden in the tall grasses beside the street.

Muntinlupa - San Jose Village - St. Joseph - a mysterious headless priest is said to haunt the playground and the hill beside it.

Muntinlupa - San Jose Village - St. Peter’s Street - Ghostly apparitions of people partying near an old cave at St. Peter’s Street can be seen during unholy hours from 12mn to 3am.

San Juan Greenhills - Resalest educational center - A principal who haunts the students and stole money from them, people said that the haunted principal is a greedy ghost who lives in that school.

reminder

Anim Na Babala Sa Kwentong Multo

• Huwag mong basahin kung natatakot ka.
• Huwag mong kalimotan mag Dasal bago Babasa.
• Huwag mong basahin kung mahina ang puso mo.
• Huwag mong basahin kung malikot ang iyong imahinasyon.
• Huwag mong basahin kung wala kang kasama sa bahay!
• Huwag mong kalimutan mag pasalamat sa mga Kwentong nabasa mo!

Musika ng lagim

Musika ng lagim

October 1st, 2011

Napatda si Mau at ang mag-asawang Ben at Hilda sa napakinggang backmaskedmessages sa komposisyon ni Zoren. Napahumindig lalo si Mau nang marinig ang pangalang Beelzebub sa liriko ng musika. Dahil ang ibig sabihin ng Beelzebub ay “prinsipe ngmgademonyo”

NATAGPUAN nina Ben at Hilda na patay na ang kanilang nag-iisang anak na si Joepet sa sariling silid.

Overdosed sa droga.

Hindi makapaniwala ang mag-asawa dahil napakabait ni Joepet at ang alam nila ay wala itong bisyo. Isang matinding shock para sa kanila ang nangyari at alam nilang hindi matatahimik ang kanilang isip at damdamin hangga’t hindi nabibigyang linaw ang dahilan kung bakit.

Pagkatapos ng libing, kinausap nang masinsinan nina Ben at Hilda si Mau, ang nobya ng yumaong anak.

“Hindi po kami nag-away, Tita Hilda. Pero nitong mga nakaraang araw, napuna kong laging tulala at parang lumilipad ang isip ni Joepet,” pahikbing salaysay ng dalaga.

“Iyon siguro ang mga araw na natuto na siyang mag-drugs,” tiimbagang na wika ni Ben.

“May nabanggit noon sa akin si Joepet… sumali raw siya sa isang banda. Di ko lang nabigyan ng pansin dahil busy ako sa nalalapit naming business tour abroad.”

Napakunot ang noo ng mag-asawa. Wala silang kaalam-alam tungkol doon.

“Rock band ho ‘yon ni Zoren Silvestre, tita!”

‘”Yung dating DJ sa isang FM radio station!” bulalas ni Ben na halata ang pagkabigla.

“Opo, tito… ayon sa balita ay napaalis siya sa trabaho dahil may magulang na nagreklamo dahil muntik nang magpakamatay ng kanilang teenager na anak dahil sa brand ng music niya!”

Nakatinginan ang mag-asawa.

“Paiimbestigahan ko’ng Zoren na ‘yan!” Puno ng galit ang tinig ni Ben.

TINANGGAL ng management si Zoren dahil sa reklamo ng mga magulang sa panghihikayat nito sa mga listeners na subukan ang backmasking. Nagbigay pa raw ito ng titles ng mga sikat na kantang mayroong backmasked o hidden messages.

Ang backmasking ay isang teknik ng pagri-record ng isang tunog o mensahe sa isang kanta ng pabaligtad sa halip na pasulong tulad ng tradisyunal na musical recording. Kung patutugtugin ang isang kanta ng pasulong (forward manner) ay maganda ang mensahe. Kung patutugtugin naman ng pabaligtad (reverse manner), ay dito na maririnig ang nakatagong negatibong mensahe na kadalasan ay mga demonic messages pa.

Nadiskubre ito ng isang miyembro ng pinakasikat na banda noong Dekada 60. Hindi sinasadya ay napatugtog ng isang miyembro ng banda na noon ay nasa ilalim ng impluwensiya ng marijuana, ang isang kanta nila na pabaligtad. Nagustuhan nito at ng mga kasamahan ang melodiyang nabuo. Kaya magmula noon, pinauso na ng kanilang grupo ang backmasking.

Maraming kanta nila ang nagtataglay ng mga negatibong mensahe kung patutugtugin ng pabaligtad.

Gumaya na rin sa kanila ang marami pang mga singing artists lalo na ang mga rock bands na sa kasamaang palad, maituturing na ring mga satanista.

MAY ibinigay na MP3 player si Hilda kay Mau. “Nakakabit pa ang headphone niyan sa tenga ni Joepet nang matagpuan namin ang kanyang bangkay.”

Pinakinggan ng dalaga ang posibleng kantang pinapakinggan ni Joepet bago ito namatay.

Bakit ka nananamlay? Halina’t magsaya
Dalahin ay limutin dahil may bukas pa

“Palagay ko ho, sariling komposisyon ito ni Zoren. Kung ipinu-promote niya noon ang backmasking sa kanyang radio program, malamang dito rin sa kanyang mga kanta!”

“Sige, iha… tulungan mo kaming mabigyan ng linaw ang nangyari sa anak namin,” mangiyak-ngiyak na pakiusap ni Hilda.

Hinanap ni Mau sa music files sa computer ng yumaong nobyo ang kantang nasa MP3 player nito. Nang makita ang hinahanap ay binuksan niya ang sound recorder utility sa program at pumunta sa audio reverse features. Pagkatapos ay kinlik ang audio reverse at pinakinggan ang mensahe:

Beelzebub ang pangalan ko, ang saya sa mundo ko
Walang hanggan ang tawa, langhap na, langhap pa!
Huwag ipagbukas, lumipad ka!. Ngayon na!

Napatda ang tatlo sa napakinggang backmasked messages sa komposisyong iyon ni Zoren. Napahumindig lalo si Mau dahil ang ibig sabihin ng pangalang Beelzebub ay “prinsipe ng mga demonyo.”

“Ididemanda ko’ng Zoren na ‘yon!” galit na galit na wika ni Ben.

“Dahil sa pakikinig ni Joepet sa sikretong mensahe ng kanta nahikayat siyang gumamitng droga na naging dahilan ng pagkamatay niya!”

Napapailing ang kaibigan nilang abogado nang i-refer nila rito ang kaso ni Joepet.

“Suntok sa buwan ang gagawin natin. Merong British heavy metal band na kinasuhan noong 1990 dahil sa suicide pact ng dalawang school boys pagkatapos makinig ang mga ito sa sikretong mensahe ng kanilang kanta. Pero idinismis ang kaso dahil sa kakulangan ng ebidensiya,” kuwento ng abogado.

“Siyanga po,” susog ni Mau. Nakapag-research na rin siya tungkol sa impormasyong iyon sa internet. “Hindi raw sapat ang mga negatibong mensahe ng kanta upang magtulak sa isang taong magpakamatay. May malalim pa raw itong dahilan kaya sinunod ng taong iyon ang mensahe ng kanta.”

“Tama at kadalasan, emotional problems ang sanhi,” pagtatapos ng abogado.

Tinamaan ang mag-asawa. Naalaala ang grabe nilang pag-aaway dalawang linggo na ang nakararaan. Napaamin din sa wakas ni Hilda si Ben na may kinalolokohan itong babae. Kaya lang daw nagawa iyon ng lalaki dahil nagsiselos ito kay Hilda sa madalas na out-of-town business trip nito kasama ang amo.

Nauwi sa hiwalayan ang away nila na kaya lang hindi natuloy dahil noon unang naglayas si Joepet.

Sinikap nilang amuin uli ang anak. Nagkunwari silang nagkabalikan na. Ngunit palagi pa ring wala sila sa bahay dahil na rin sa mga commitments sa trabaho at personal nilang buhay.

IBINIGAY ng mag-asawa kay Mau ang MP3 player ni Joepet bilang remembrance. Napaiyak na niyakap iyon ni Mau. Mas madali para sa mag-asawa ang makalimot sa nangyari kay Joepet dahil may kanya-kanyang buhay na.

Siya, hindi niya alam kung papaano. Mahal na mahal niya ang nobyo. Ilang beses siyang niyayang magtanan ng binata na tinanggihan naman niya dahil nag-aaral pa lang sila. Siguro kung pinaunlakan niya iyon, buhay pa si Joepet.

Pero masisisi ba siya kung mataas ang magpapahalaga niya sa moralidad?

Inilipat ni Mau sa kanyang laptop ang lahat ng komposisyon ni Zoren na nasa MP3 player ni Joepet. Pagkatapos ay pinakinggan ang mga iyon ng pabaligtad.

Lahat ng mga awit ay nagtataglay ng mga negatibong mensahe. Mayroong nanghihikayat ng premarital sex, pumatay at sumamba sa alagad ng dilim.

Ipinagtapat iyon ni Mau at ipinarinig sa kaibigan niyang si Sofia. Pati ang dalaga ay nangilabot na rin.

“Ayon sa nabasa ko, lima sa walong komposisyon ni Zoren ay bibilhin ng isang recording studio.
Ang matitira ay dadagdagan na lang daw nila upang makabuo ng isang album na sila rin ang kakanta,” sambit ni Sofia.

“Piano kong isisiwalat ang sikretong ito sa recording studio na ‘yon, Sofia, nang hindi na lumaganap pa ang kabuktutan sa mga kantang ito!”

“Teka, Mau, malalagay sa panganib ang buhay mo kasi sisirain mo’ng mag-uumpisa pa lang na career ng frustrated DJ na ‘yon! At ang mga tulad daw nila ay may koneksyon at proteksyon sa mga satanista dahil nakikipag-cooperate sila roon sa pagpapalaganap ng kasamaan sa mundo!”

Pinagpawisan din nang malapot ang dalaga. Ayon pa sa nalalaman niya, ang mga satanista ay may demonic powers. Anupa’t makagawa ito ng kasamaan na walang kalaban-laban ang tulad nilang mga normal.

Takipsilim na nang lisanin ni Mau ang bahay ng kaibigan.

Mula Quiapo ay mag-e-LRT na siya para mabilis na makauwi sa Paranaque. Nagmamadali ang kanyang mga hakbang patungo sa pinakamalapit na LRTstation. Panay pa ang lingon niya dahil kanina pa niya napupunang siya ang sinusundan ng isang lalaking naka-jacket. Ang sombrero ay halos nakatakip na sa mukha nito.

Napakurap lang siya ay bigla itong nawala sa kanyang paningin.

Nakipaggitgitan na siya sa mga pasaherong umaakyat ng hagdan. Bigla siyang natigil nang makitang naroroon na sa itaas at naghihintay sa kanya ang lalaki.

Nagtaka siya. Paano ito nakarating doon nang ganoon kabilis samantalang malayo pa ito kanina sa likuran niya at halos di mahulugang karayom ang mga taong sinusundan nila?

Nagpasya siyang bumalik na lang. Napagibik na siya nang may humablot ng kanyang shoulder bag.

Ang mahiwagang lalaki!

Napatulala na lamang ang dalaga sa magkahalong takot at pagkabiglang naramdaman.

Napakurap lang siya ay parang bulang naglaho na naman ang lalaki sa gitna ng nagulantang na mga tao.

Anong klaseng tao iyon? Bakit bigla na lamang itong lumilitaw at nawawala?

Gustong himatayin ni Mau.

Nasa kanyang bag pa naman ang kanyang cellphone, wallet at mga mahalagang IDs.

Wala siyang nagawa kundi ang bumalik kina Sofia.

Ganoon na lang ang pagtataka niya nang madatnang patay na lahat ang mga ilaw sa bahay ng kaibigan. Alas sais pa lang at halos kaaalis lang niya roon.

Kumatok siya nang kumatok sa pinto nina Sofia ngunit walang sumasagot.

Naghinala na siya. Patakbo niyang tinungo ang tindahang may payphone sa di kalayuan

“Makikitawag langpo. Importanteng-i mportante lang. Naagawan ako ng bag at kailangang-kailangang kong makausap ang kaibigan ko. Wala po akong pera,” pakiusap niya sa matandang tindera.

Naawa sa kanya ang tindera at iniabot ang telepono.

Tinawagan niya sa landline ang’kaibigan. Ngunit walang sumasagot. Lalo siyang kinabahan kaya nagtanong na siya sa tindera ng numero ng police station.

“Bakit, ineng?”

“Kuwan ho… baka may masamang nangyari diyan sa bahay ng kaibigan ko!” Itinuro niya ang bahay nina Sofia.

Nagdadayal na siya nang lumitaw na naman sa di kalayuan ang mahiwagang lalaki. Nanginig na ang mga daliri niya nang makitang papalapit ito sa kanya.

Binitawan na niya ang telepono at walang paalam, nagtatakbo siyang lumayo roon. Nagtataka na lang napatingin sa kanya ang matandang tindera.

Hindi tumigil sapaglakad at pagtakbo si Mau para makalayo agad sa lugar na iyon. Tumigil lang siya nang mapadaan sa isang tindahang may payphone.

“M-Miss, p-puwede bang makitawag?” humahangos niyang pakiusap. “M-mamaya na lang ang bayad! Please, emergency lang!” halos mapaiyak na siya sa pag-aalala at nerbiyos.

Kinabahang napatango ang dalagita nang makita ang takot na nakarehistro mukha ng dalaga.

Ang roommate nya sa boarding house ang unang tinawagan ni Mau. Ngunit tunog lang nang tunog ang telepono ng mga ito. Nagtataka na siya. Kahit ba ang landlord at iba pang boarders ay wala rin sa boarding house?

Ang mga magulang naman ni Joepet ang tinawagan niya. Ganoon din ang nangyari. Nataranta na si Mau. Ano’ng nangyayari at lahat yata ng mga taong may koneksyon sa kanya ay may hindi kanais-nais na nangyari?

Nabuhayan siya ng loob nang may makita sa di kalayuan. Iyon ang karatula ng Barangay Hall. May mga tao sa loob. Maaari siyang humingi ng tulong doon.

Nakakailang hakbang pa lang si Mau nang biglang may humila sa kanya papasok sa nadaanang maliit na iskinitang nasa pagitan ng dalawang lumang building.

Nasindak siya nang mapagtantong ang mahiwagang lalaki ang may hawak sa kanya. Kumislap sa nag-aagaw na dilim at liwanag ang talim na hawak nitong patalim.

Agad pinutol ng lalaki sa pamamagitan ng hawak na patalim ang tali ng ikinuwintas niyang USB flash drive kung saan naka-saved lahat ang mga komposisyon ni Zoren.

At bago pa siya makabawi sa pagkasindak at makasigaw nang inundayan na siya ng saksak ng lalaki sa tagiliran.

OSPITAL. Si Sofia ang unang nasilayan ni Mau nang manumbalik ang kanyang malay. Nasa anyo ng kaibigan na halos wala itong tulog dahil sa pagbabantay sa kanya.

“Nasa loob pa ng bahay ang tatlong lalaki nang kumatok ka, Mau… Hindi lang kami makasagot dahil may mga armas sila,” ang sabi ng dalaga.

“A-anong ginawa nila sa iyo?” tanong niya na panay pa rin ang kabog ng dibdib.

Kinuha nila ang laptop ko at pinagsisira pa’ng computer ng kapatid ko. Binantaan din nila kami na papatayin kapag nagsumbong sa mga alagad ng batas.”

“Paano’ng… m-mabuti at hindi kayo sinaktan,” bulalas niya.

” Ang tindera sa tindahan ang tumawag ng mga pulis. May nakitawag daw na isang babae roon pero umalis agad dahil hinahabol ng isang lalaki. Nagkaideya ako na ikaw ‘yon kaya pinaghahanap ka namin sa pali-paligid. Salamat sa Diyos, natagpuan ka namin bago ka pa maubusan ng dugo,” kuwento ni Sofia.

Napapikit si Mau. Umaalon ang dibdib niya sa nabubuong malaking takot.

KAPAREHONG pangyayari ang naganap sa boarding house nina Mau. Ibinalita ito ng roommates niya na dumalaw sa dalaga sa ospital.

“May dalawang lalaking puwersahang pumasok sa boarding house. Kinuha ang laptop mo at ang MPS player. Wala kaming nagawa dahil armado sila,” sumbong ng isa.

“Takot na takot nga kami,” sabi naman ng isa.

“Sino kaya ang mga iyon?” pakli naman ng pangatlo.

Ibig nang manlaki ang ulo ni Mau. Ibig nang sumabog.

Nadagdagan ang takot sa puso niya nang pagkaalis ng mga ka-boardmate ay dumating at dumalaw sa kanya sa ospital sina Ben at Hilda.

Ganoon din ang kuwento ng mag-asawa. May mga lalaking pumasok sa kanilang bahay at pinagsisira ang lahat ng computer sa bahay nila kasama na ang kay Joepet.

Ikinuwento niya sa mga ito ang nangyari sa bahay ng kaibigang si Sofia at sa tinitirhang boardmate.

Iisa ang konklusyon nila: Gustong burahin nina Zoren ang kopya ng mga komposisyon nito na maaaring magamit na ebidensya sakali mang isiwalat niya ang backmasked messages na taglay ng mga ito.

Pero hindi nila puwedeng idemanda si Zoren at ang tatlo pang kasamahan ng robbery at attempted murder dahil walang kahawig ang mga iyon sa mga lalaking umatake sa kanila.

At iyon ang nakatatakot.

Malaki ang takot ng dalaga dahil malinaw na may ibang tumutulong kina Zoren na kung hindi sila magkakamali ay ang mga Satanista.

Agad namang naglaho ang nasabing pangamba ni Mau dahil hindi na itinuloy ni Zoren ang pagbibenta ng komposisyon nito sa kumontratang recording studio at nagdesisyong mangibang-bansa na lamang ang mga ito.

ILANG taon ang nagdaan. Manager na si Mau sa isang call center. Naka-get over na rin siya sa pagkawala ni Joepet. Ang totoo ay may napupusuan na siya sa isa sa kanyang mga manliligaw.

Pero madalas pa rin niyang maalaala ang mahiwagang lalaking iyon na sumaksak sa kanya. Iniisip pa rin niya kung sino ito at kung tama ba ang hinala na kabilang ito sa kulto ng mga Satanista.

Tinapakan ni Mau ang break ng kanyang kotse nang makitang umilaw ang pulang kulay sa stoplight.

Beelzebub ang pangalan ko, ang saya sa mundo ko
Walang hanggan ang tawa, langhap na, langhap pa!
Huwag ipagbukas, lumipad ka! Ngayon na!

Pamilyar na rap. Tinumbok ang dibdib ni Mau pagkarinig noon mula sa stereo ng katabing kotse na nakahinto rin. Marahan siyang lumingon. At muntik na siyang mapasigaw dahil…

Kahit nakatagilid, namukhaan niya ang nasa driver’s seat-ang mahiwagang lalaki!

At nakangisi ito habang nakatingin sa kanya!

Wakas

Orasyon

Orasyon

May 14th, 2010

MATALIK na magkaibigan sina Justin at Gory. Nakapagtrabaho sa lungsod ang ama ng una kaya doon na sila tumira. Samantala ay nanatili sa baryo nila ang ama ni Gory. Pinagyaman nito ang mahigit sampung ektaryang palayang minana pa sa mga ninuno.

Ugali na ni Justin ang mamalagi kina Gory tuwing bakasyon lalo na kung Mahal na Araw.

“Isang buwan nang patay ang Lolo Gorio mo… bakit nakasara at nakakandado pa rin iyang silid niya, Gory?” usisa ni Justin.

“May mga gamit pa kasi riyan ang lolo na hindi pa nagawang iligpit ng itay at inay dahil abala pa sila sa palayan, Just.” Just ang tawag ni Gory sa kaibigan.

Si Lolo Gorio ay lolo na sa tuhod ni Gory. Nauna pang namatay ang tatlo nitong mga anak sa kanya. Kaya raw inabot ito ng isang daan at labing dalawang taong gulang bago namatay ay dahil may agimat daw ito. Hindi raw ito nagkakasakit. Hindi rin daw ito tinatablan ng bala at matatalas na bagay lalo na nang lumaban sa mga Hapones noong World War II.

“Hindi kaya ipinamana ng lolo mo ang agimat niya sa iyong itay?” ang sabi ni Justin.

“Hindi totoo ang mga pinagsasabi ng mga tagarito, Just. Ang sabi ng lolo, kaya raw hindi siya nagkakasakit dahil laging isda, gulay at prutas ang kinakain niya. Wala rin siyang bisyo kaya inabot siya nang ganoon katanda. Kumbaga, malaki talaga ang nagagawa ng clean living para tumagal ang buhay ng isang tao,” paliwanag ni Gory sa kaibigan.

“A, basta… palagay ko, kung di niya ipinamana, nariyan lang sa loob ang agimat niya!”

Nagkibit-balikat lang si Gory. Pero sa likod ng isipan, naroon pa rin ang pagdududang may katotohanan ang haka-hakang kasintanda na yata niya. Marami siyang tanong na hindi nabigyan ng sagot at nanatiling tanong ang mga iyon kahit wala na ang lolo niya.

Tulad na lang halimbawa kung bakit laging nakakandado noon ang lumang baul ng lolo niya sa ilalim ng higaan nito. Lagi ring iniiba ng lolo niya ang usapan kapag nagtatanong na siya ng anumang tungkol sa agimat

At nang bata pa siya, lagi niyang naririnig na nagdadasal ng orasyong Latin ang Lolo Gorio niya tuwing kabilugan ng buwan at lalo na kung Mahal na Araw!

Minsan, pahapyaw na tinalakay ng propesor nila sa literatura ang paniniwala ng matatanda tungkol sa anting-anting o agimat.

Para raw mapanatili ang kapangyarihan ng isang agimat dapat ay dadasalan daw ito ng orasyon palagi. Iyon daw ang pinakapagkain nito para mananatiling buhay.

At bakit laging ipinaalaala ng kanyang itay na huwag galawin ang lumang baul ng kanyang lolo?

Ano ang nasa loob niyon?

“SIGURADO ka bang dito rin sa amin magma-Mahal na Araw ang pinsan mong si Aira, Just?” Ilang ulit nang tanong iyon ni Gory sa kaibigan.

“Oo naman! Eksayted ‘yon na makarating sa lugar n’yo! Lagi ko kasing ibinibida na marami kayong tanim na mga prutas, lagi tayong namimingwit sa malinis na batis, naliligo sa talon at higit sa lahat.. .tall, dark and handsome ang bestfriend ko!”

Yan ang gusto ko sa ‘yo, pards!” Masayang nag-appear pa ang magkaibigan.

Nakita na ni Gory sa camera ng cellphone ni Justin ang dalaga. Agad na tinamaan ni Kupido ang kanyang puso.

BAGO dumating si Aira, inutusan si Gory ng ina na linisin ang kuwarto ng Lolo Gorio niya. Ito ang kuwartong ipapagamit sa dalagang bisita.

Tumulong na rin si Justin sa mag-ama sa paghahakot ng mga gamit ng yumaong matanda palabas ng bahay.

Sinunog lahat ang mga ito kasama ang lumang baul.

Napapailing na lamang si Gory nang makitang hindi maalis-alis ang tingin ng kaibigan sa nasusunog na baul.

“Lumaki ka naman sa lungsod, bakit interesado ka sa mga pamahiin o bagay na nilumaan na ng panahon?” pasarkastikong sabi ni Gory sa kaibigan.

“Manong ka talaga, Gregory! Mahilig kaming mag laro nina Aira ng Spirit of the Glass at kung anu-ano pang may kinalaman sa mundo ng mga espiritu! Just for fun!” pagmamayabang na tugon ni Justin. “Alam mo naman ang mga kabataan ngayon… tulad ko! Gusto’y thrilling na buhay! Hindi tulad ng sa iyo… boring! Bahay-eskwela-simbahan and vice versa!. Wow, pare, mamamatay agad ako pag ginaya kita!” Tinampal-tampal pa ni Justin ang noo sabay halakhak nang malakas.

LALONG sumaya ang bakasyon para kay Gory nang dumating si Aira. Ang ipinagtataka lang niya ay hindi na sumasama sa kanilang pamamasyal si Justin.

“Wala kang kasama rito sa bahay dahil buong araw na nasa palayan ang inay at itay…”

“C ‘mon, Gregory…walang puwang ang lungkot sa akin. Marami akong pagkakaabalahan dito. Dala ko’ng MP3 ko at may sinasaulo pa akong tula na very, very interesting!” Masayang ipinakita ni Justin ang dalawang lumang maninipis na libro.

Pinabayaan na lamang ni Gory ang kaibigan. Pabor nga sa kanya ang hindi pagsama nito para walang istorbo sa kanilang pag-uusap ni Aira.

Pero may napapansin siya sa kaibigan. Parang nagiging mailap ang mga tingin nito na para bang may itinatago sa kanya.

Nasagot ang kuryosidad niya nang minsa’y nagisnan niyang nakaupo sa sahig si Justin at may nakasinding kandila sa gitna nito.

May kung ano itong sinasabi na hindi niya mawawaan.

Nanayuan ang balahibo ng binata nang makitang may unti-unting namumuong kulay abuhing usok na nanggagaling sa tablang sahig.

“Justin!” malakas niyang tawag sa kaibigan. “Ano’ng ginagawa mo?”

Napatayong bigla ang tila naalimpungatang kaibigan.

“H-ha? Um, a…e… nagdadasal. May panata kasi akong pag malapit na’ng Biyemes Santo ay magdadasal ako tuwing hatinggabi.”

Dama ng binata na nagsisinungaling ang kaibigan. Naninibago na siya sa inaasal nito ngayon. May inililihim ito sa kanya.

Nasagot ang mga katanungan niya ng isang gabi ay nagisnan niyang wala sa kanyang tabi ang kaibigan. May narinig siyang parang may nagbubulungan sa kuwartong inuokupa ni Aira.

Patiyad niyang tinungo ang kabilang kuwarto. Dahan-dahan niyang binuksan ang pintuan ng silid at sumilip.

Nagitla siya nang makitang magkaharap na nakaupo sa sahig ang magpinsan. Nakatungo at tipong nagdadasal. Sa gitna nila ay may isang kandilang nakasindi. Si Justin ay may hawak na kuwintas na ang pendant ay hugis tatsulok na metal.

Nagsasalita ito nang hindi niya mauunawaang lengguwahe.

Latinl Iyon ang lengguwaheng naririnig niya noon sa kanyang Lolo Gorio!

Nanghilakbot ang binata nang mula sa gitna ng magpinsan ay lumitaw ang isang kulay abu-abuhing usok. Unti-unti itong naging kulay itim. Umikut-ikot sa bandang itaas ng magpinsan. At kasabay ng pag-alimbukay ng usok ay narinig ang nakakapangilabot na mga boses. Agad ding naglaho ang usok.

Napamulagat ang magpinsan at hintakot na napatayo.

Nang makita siya ni Aira ay nanginginig ang katawang yumakap ito sa kanya.

“Anong ginawa mo, Just?” usisa niya sa magkahalong galit, takot at pag-aalala.

Umamin si Justin na kaya sinadyang magpaiwan nang sunugin ang baul ay para maapula ang pagkasunog ng lumang baul ni Lolo Gorio. Dalawang maninipis na libro na lang daw ang naisalba niya at isang kuwintas na palagay niya ay ang agimat ng matanda.

“Hindi mo dapat pinakialaman ang alaalang isang yumao, Justin!” galit na wika ng ama ni Gory.

Kinuha ng lalaki kay Justin ang mga libro at kuwintas at tuluyang sinunog.

Humingi ng paumanhin sa matatanda sina Justin at Aira.

Napaaga ang pag-uwi ng magpinsan sa lungsod.

“KUNG ganoon, itay… totoo ang tungkol sa agimat ni lolo.” May hinanakit sa tono ng binata. Kaytagal na pinapaniwala siyang isang alamat lang iyon.

“Pinagsikapan naming ilihim iyon sa ‘yo dahil ayaw naming magkakainteres ka pa na mapasaiyo ‘yon.” pang-aalo ng ina ni Gory.

“Minana pa raw iyon ng Lolo Gorio sa ating mga ninuno, anak,” pagpapatuloy ng lalaki. “Pero matagal na niyang tinigilan ang pag-oorasyon sa agimat. Hindi rin niya ito ipinasa sa tatlo niyang mga anak. Gusto raw niyang sa kanya matapos ang maling gawain ng angkan natin. Bago siya namatay ay inihingi niya ng patawad iyon sa Diyos. Nagbilin siya sa akin na sunugin ko lahat ang mga gamit niya… na sa malas ay hinadlangan ng kaibigan mo.”

Napatiim-bagang ang lalaki bago ito nagpatuloy sa pagpapaliwanag.

“Kahit paulit-ulit pang orasyunan ni Justin ang kuwintas ay hindi na magkakaroon pa ng kapangyarihan dahil ang agimat daw na ninakaw lang ay nawawala ang bisa.”

“P-pero, itay… nasaksihan kong nagkabisa ng orasyon si Justin…”

“Ang orasyong ginamit ni Justin ay hindi orasyon para sa agimat. Isang uri iyon ng orasyon na nag-aalay ng kaluluwa sa hari ng kadiliman na ang kapalit ay kapangyarihan ding hindi tatablan ng bala o tabak. Pero ayon sa kuwento noon ng lolo mo, hindi raw niya sinubukan ang pangalawang orasyong iyon. Delikado raw iyon sabi ng itay niya dahil kung hindi raw makayanan ng isang tao ang presensya ng demonyo ay agad daw na kukunin nito ang kaluluwa ng taong iyon.”

SA tatlong araw na pagpapaiwan sa bahay nina Gory, walang ginawa si Justin kundi ang sauluhin ang mga orasyong Latin. Doon sa pangalawang orasyon siya nakadama ng reaksiyon. Patunay ang kakaibang boses na narinig nila noon ni Aira na nauntol lang nang pumasok ng kuwarto si Gory.

Tumunog ang kanyang CP, nakita niya sa monitor ang pangalan ni Gory. Muli niyang in-off ang tawag ng kaibigan. Ayaw muna niyang makipag-usap kay Gory at baka sumbatan lang siya nito.

Si Aira ang tinawagan niya. Hinimok niya ang pinsan na muli nilang gawin ang nauntol na ritwal kasama ng mga kaibigan nila.

“Nag-research ako tungkol sa agimat, ‘insan! Lalo raw lumalakas ang kapangyarihan nito pag inorasyunan ng alas tres ng hapon ng Biyernes Santo! Ngayon ang araw na iyon!”

“Ayoko na, Justin! Tigilan mo na rin ang mga kalokohang ‘yan! Mapapahamak ka lang!” payo ng dalaga.” Teka.. .tumawag si Gory sa akin. Ba’t daw hindi mo sinasagot ang mga tawag niya? May sinabi siya sa akin na dapat ko rin daw sabihin sa ‘yo! Justin, ang orasyong…”

Tinurn-off na ni Justin ang kanyang CP. Nakilala lang ng pinsan niya si Gory ay naging killjoy na ito ngayon. Magsama silang manong at manang!

“Justin! Ano ba? Ba’t ang tagal mo?”

“Oo nga! Mag-aalas tres nang hapon! Mamamatay na ang diyos natin!”

Nagkatawanan ang mga kaibigan ni Justin na nasa sala. Mga kabataan ito na tulad ni Justin ay mahilig mag-explore ng mga bagong karanasan.

Dali-daling lumabas ng kanyang silid si Justin at tinungo ang sala kung saan naghihintay na ang mga inimbita niyang barkada para sa isang bagong adventure na n-introduce niya sa mga ito.

Kahit sinunog na, saulado pa rin niya ang lahat ng mga nakasulat sa dalawang libro ni Lolo Gorio.

Excited na umupo nang pabilog at naghawak-kamay ang magkabarkada. May nakasinding kandila sa gitna nila.

Tumunog ang antique na orasan sa dingding. Inihudyat niyon ang alas tres ng hapon.

Huminga muna nang malalim si Justin bago niya inumpisahang sambitin ang pangalawang orasyon!

NAPASIGAW ang ina ni Justin nang dumating ito bandang alas singko ng hapon. Bumulaga sa paningin ng babae ang nakabulagtang anak kasama ang mga kaibigan nito. Luwa ang kanilang mga mata, nangingitim ang buong katawan…

At wala nang buhay!

Wakas

Pangga

Pangga

May 24th, 2011

Pangga ang katawagang pinili ni Benjie na itawag kay Marivic, ang kaisa-isang babae na matagal ng pinapangarap ni Benjie na mapasa-kanya…

Ang “pangga” ay salitang Bisaya na ang kahulugan ay “mahal”. Ito ang endearment word na ginagamit ng ilang magkasintahan bukod sa hon, love, dear, babe at iba pa. At Pangga ang katawagang pinili ni Benjie na itawag kay Marivic, ang kaisa-isang babae na matagal ng pinapangarap ni Benjie na mapasa-kanya.

Ngunit sa kasamaang palad, sa tinagal-tagal ng panliligaw ng binata kay Marivic ay bigo pa rin itong mapasagot ang kanyang “Pangga”.

Simpleng babae lang si Marivic. Ngunit taglay nito ang kasimplehang natipuhan agad ni Benjie sa una pa lang pagdadaop ng kanilang mga mata.

Sa birthday party sila unang nagkita. Hindi nag-aksaya ng panahon si Benjie at sa tulong ng isang kaibigan ay nakilala nito si Marivic. Ngunit sa sandali ding iyon ay hindi mapasisinungalingan na hindi nakuha ni Benjie ang atensyon ng dalaga. In other words, hindi nito type si Benjie.

Gano’n pa man, hindi nasiraan ng loob ang binata. Nang makuha nito ang cell number ni Marivic ay naging regular na itong texter ng dalaga.

Sa umpisa’y pasimple pa ang ginawang pagpapahaging ni Benjie sa text. Ngunit nang makaipon ng lakas ng loob, tuluyan itong nagpunta sa bahay ni Marivic para pormal itong manligaw.

Sa kasamaang palad ulit ay naging prangka agad si Marivic sa umpisa pa lang.

“Ayokong isipin mo na masyado akong rude sa iyo. Pero hindi ko rin gusto na paasahin ka o kahit na ang sino pa man. Prangka ako dahil ayo kong pahirapan pa ang kapwa ko… huwag mo sanang ikagalit pero.. . maging friends na lang tayo.”

Hindi ipinahalata ni Benjie ang nadamang panlulumo dahil sa sinabing iyon ni Marivic. Nagawa pa nga nitong ngumiti.

“Naiintindihan ko. Pero maghihintay pa rin ako, Marivic. Dahil.. .dahil.. .m-mahal talaga kita…’”

Hindi naging hadlang ang kaprangkahan ni Marivic. Patuloy pa ring nanuyo ang binata bagay na ikinairita na ng dalaga.

Minsa’y naikuwento ni Marivic sa kanyang bestfriend ang tungkol sa makulit na manliligaw.

“Hindi ko na nga alam kung ano ng effective na salita ang sasabihin ko sa kanya. Nakakainis na kasi ang kakulitan, e.”

Galing sa kani-kanilang trabaho ang magkaibigan. Naisipan nilang magkita at kumain sa labas. Suweldo kasi nang araw na iyon.

“Isa lang ang ibig sabihin no`n, friend. Gano`n siya kahibang sa beauty mo. O, ayaw mo no`n? Bongga ka!”

Napangiwi si Marivic.

“Ayoko nga, e. Nakukulitan na ‘ko. Kung minsan nga pinagtataguan ko na talaga siya. Pero pag gano’n naman ang ginagawa ko, nagagalit sa ‘kin si Daddy. Hindi raw tama ‘yon.”

“Oo naman. Hindi naman kasi kasalanan nung tao na ma-in love sa’yo, e.”

“Nando’n na ‘ko.. .kaso hindi ko nga mapigilang hindi mainis. At heto pa ang isa.. .naiirita talaga ko sa endeannent word na itinatawag niya sa ‘kin. Kainis!”

“Bakit ano ba’ng tawag niya sa’ yo?”

“Pangga! O, ‘di ba kainis!”

Napahagikgik nang mahina ang kaibigan nito.

“Sweet nga, e. ‘Di ba ibig sabihin no’n…mahal? Wow ha.. .talagang super in love ang mokong na ‘yon sa ‘yo.”

“Kainis ‘ka mo. Ano ang suggestion mo? Ano ang puwede kong gawin para tigilan na niya ‘ko? Ano?”

“Isa lang ang naiisip ko… dapat magkaroon ka na ng boyfriend para tumigil na siya.”

“Gano’n? E, wala pa nga akong boyfriend paano ‘yon?”

“Puwes maghanap ka na at sagutin mo agad.”

Kung sana nga ay ganoon kadaling gawin ang suhestiyon ng kaibigan. Ngunit hindi ang tipo ni Marivic ang madaling pumasok sa isang relasyon. Isa pa, minsan na itong nabigo sa unang boyfriend kaya marahil nadala na si Marivic. At totoong hindi pa nito gustong pumasok sa panibagong relasyon.

Kaya ganoon na lang ang pagtanggap ni Marivic sa kanyang manliligaw. Tumatanggap siya ng suitor ngunit wala sa isip niya na sagutin ang sino man sa mga ito. Lalo na si Benjie, ang pinakaaayawan ni Marivic sa lahat ng kanyang manliligaw.

Umabot sapunto na tumindi na ang inis at iritasyon ni Marivic sa pangungulit ni Benjie. Kaya isang gabing dumalaw ito ay hindi na nakontrol pa ng dalaga ang sarili.

“Kung puwede lang, ito na ang huling pagpunta mo rito. Tama na.. .huwag mo ng pahirapan ang sarili mo… dahil wala ka talagang aasahan sa akin.. .ngayon at kahit kailan pa.”

Bagsak ang mga balikat at lulugu-lugong umalis si Benjie ng gabing iyon. Pagkaraan lang ng ilang oras, nang gabi ring iyon ay isang text message ang natanggap ni Marivic mula kay Benjie.

Tanggap ko na ang pagkatalo ko. Pro man2tili ka pa rn s puso ko. Kw p rn ang nag-iisang Pangga ng buhay ko.

Mensaheng ni hindi pinagkaabalahang suklian ng sagot ni Marivic. Sa halip ay ikinairita pa nitong lalo ang text message na iyon.

Inisip ni Marivic na nakawala na siya sa pangungulit ni Benjie. Ngunit nagkamali siya. Dahil ng mga sumunod na araw, hindi siya tinantanan ng kung anu-anong text messages mula sa binata. Halos hindi nabinabasa man lang ni Marivic ang mga text messages dahil sa nadaramang inis.

Isang umaga ay tinanghali ng gising si Marivic. Ginahol siya sa paliligo at pagbibihis. Nagkukumahog halos ang dalaga sa pag-alis upang hindi ma-late sa opisina.

Nang sapitin ang sakayan ng jeep ay parang tuksong punuan ang bawat magdaang jeep. Kung kailan pa naman siya nagmamadali.

Nasa ganoong paghihintay si Marivic nang makarinig siya ng isang boses. Isang pamilyar na katawagang iisang tao lang ang alam niyang tumatawag sa kanya.

“Pangga!”

Awtomatikong napalingon sa gawing likuran si Marivic. Bahagya siyang napaatras sa kinatatayuan. Ngunit hindi niya nakita ang inaasahang tao na tumawag ng gano`n sa kanya.

Sa eksaktong segundo ng paglinggon at bahagyang pag-atras ni Marivic ay eksakto ring rumagasa sa kanyang harapan ang isang kotse na ubod ng tulin ang takbo.

Napahugot ng malalim na hininga si Marivic.

Susmaryosep! Kamuntik na akong mahagip ng kotseng iyon, a?Sinong herodes kaya iyon na akala mo nabili ang daan!

Late reaction ang nangyari kay Marivic. Kung kailan sakay na ng jeep ay saka pa siya binundol ng kaba. Naalala niya ang nangyari. Muntik na siyang mabundol o masagi ng humahagibis na kotse kung hindi siya napalingon at napaatras.

Nang nasa opisina na ay nawala na iyon sa isip ni Marivic. Pagdating ng bahay kinagabihan ay nagulat ito sa isang balitang hindi nito agad mapaniwalaan.

“Paano n`yo nalaman?”

“Tumawag dito ang isang kapatid niya… nagpakilalang kapatid daw siya ni Benj ie. Iyon nga… ipapaalam lang daw sa iyo na patay na ang kuya niya. Kaninang umaga lang daw. Patay na nang makita sa kuwarto. Parang binangungot daw yata.”

Hindi kaagad nakapag-react si Marivic. Bigla nitong naalala ang nangyari sa abangan ng sasakyan nang umagang iyon bago siya pumasok.

May tumawag sa akin ng Pangga kaya ako lumingon. Kung hindi ako lumingon at umatras, tiyak na nahagip ako ng kotseng iyon. Iisa lang ang tumatawag sa akin ng Pangga …si Benjie lang. Pero…kaninang umaga namatay si Benjie?

Nang ikuwento ni Marivic sa ina ang pangyayari ay isa lang ang agad nitong sinabi. Marahil daw ay iniligtas siya talaga ni Benjie sa kapahamakan. O ng kaluluwa nito dahil ganoon siya kamahal ng binata.

Nang dumalaw sa burol ni Benjie si Marivic kasama ang bestfriend, hindi napigil ni Marivic na mapaluha. Habang nakatitig siya sa walang buhay na katawan ng dating manliligaw ay taimtim siyang humingi ng kapatawaran kay Benjie.

Tawag

Tawag

March 6th, 2010

Kung magiging observant lang si Michelle, marahil ay makikita niya ang labis na sakit na umaalipin noon sa bestfriend niyang si Jerry. Ang dahilan ay ang pinasabog ni Michelle na ayon dito’y good news.

Ngunit ang good news nagmistulang balaraw na tumarak sa dibdib ni Jerry. Katotohanan iyong pinakalilihim-lihim ng binata.

Sina Michelle at Jerry ay best of friends since grade school. Sa iisang school sila nag-aral Simula prep at maging sa kolehiyo ay sadyang sumunod si Jerry sa university na pinili ni Michelle.

May lihim na pagmamahal si Jerry sa kaibigang matalik. Sa kasamaang-palad, hindi mutual ang damdamin nila. Sa katunayan ay ibinalita ni Michelle sa kaibigan na sinagot na nito ang two year old suitor na si Maui. Mag-boyfriend na ang dalawa.

“I’m happy for you, bestfriend.”

“Thanks, Bro. Alam ko naman ‘yon. But it doesn’t mean na magbabago na ang lahat sa atin. Tayo pa rin ang best of friends, right?”

“Of course. Oo naman siyempre. Wala na akong makikitang bestfriend na tulad mo.”

“Wow naman! Touched naman ako d’yan. Love you.”

Naglalambing na niyakap-yakap pa ni Michelle ang kaibigan. Wala itong kaalam-alam sa tunay na saloobin ni Jerry nang mga sandaling iyon.

Iyon ang Simula ng biglang pagbabago ng mood ni Jerry. Naging malulungkutin ito. Na walang magbabago sa pagkakaibigan nila ni Michelle ay hindi ganoon ang nangyari.

Magmula nang maging official boyfriend ni Michelle si Maui ay bihira nang magkasama sa mga lakaran ang magkaibigan. Kung dati ay sinusundo ni Jerry si Michelle after office, ngayo’y ang boyfriend na nito ang gumagawa niyon.

Mula sa trabaho, walang ganang umuuwi na lang ng bahay si Jerry. Manonood o makikinig ng sounds sa loob ng sariling silid. Hanggang mag-umaga ay halos hindi ito dalawin ng antok.

Sa tuwina’y naghihintay lang ng text message o tawag si Jerry mula sa kaibigan. Iniwasan na nito ang maunang gumawa niyon. Nangangamba kasi siyang baka masamain iyon ng boyfriend ni Michelle.

Isang hapon ay kusang tinext ni Jerry si Michelle. Agad nag-reply ang dalaga.

Sunduin u me mya after oils tok us

Saglit nagdalawang-isip si Jerry kung papayag sa gusto ni Michelle. Sahuli’y nanaig din ang pananabik nito na makita ang kaibigan na lihim na iniibig.

Mula sa office ni Michelle ay sa paboritong pizza house sila humantong.

“Are you sure hindi magagalit si Maui?”

“Nagpaalam ako sa kanya. Sinabi kong kailangan nating magkita dahil may importante tayong pag-uusapan. Tell me nga… bakit hindi ko alam na may plano ka palang?”

Nagkibit-balikat pa si Jerry.

“Biglaan lang. Maganda ang offer kaya grab ko na. Sayang.” Pilit hinuli ni Michelle ang tingin ng kaibigan.

“Iyon ba talaga ang totoong dahilan?”

“Oo naman. Ano pa kaya?”

Pagkuwa’y umingos dito si Michelle.

“Kainis ka d’yan! Iiwan mo na pala ‘ko.”

Biglang nangilid ang luha ni Michelle at kitang-kita iyon ni Jerry.

“O, bakit ka umiiyak d’yan? Mamaya mo makita tayo ng boyfriend mo.. .isipin no’n kung ano’ng ginawako.”

“Kelan ba’ng alis mo?”

“Wala pa pero…soon.”

“Kainis ka talaga! Huwag na huwag kang aalis na hindi nagpapaalam sa ‘kin d’yan.”

“Oo naman siyempre.”

“At ihahatid ka namin sa…”

“Nope. Walang maghahatid sa ‘kin kahit sino. Ayoko.”

Naghiwalay sila na may pangakong hindi aalis si Jerry nang hindi nagpapaalam ng maayos sa kaibigan.

Nang mga sumunod na araw ay naging busy na si Jerry sa pag-aayos ng mga papeles. At sadya nitong hindi sinasagot ang mga text messages ni Michelle. Hanggang maaari ay gusto ni Jerry na manahimik hanggang sa araw ng kaniyang paglipad patungong ibang bansa.

Hanggang isang gabi. May pagka-desperada at galit na ang text message ni Michelle na nabasa ni Jerry.

Bkt u gnyan? Ndi u nb me tinu2ring n bstfrnd?

Dahil nagmamahal ay naantig naman ang loob ng pusong nagmamahal ni Jerry. Napilitan itong mag-reply sa kaibigan.

Wg u mglit, frnd. Ngpromis me n mgpaalam sau once paalis n me, db?

Marami pang sumunod na text messages si Michelle. Patunay na masama ang loob nito sa biglang panlalamig ng kaibigan. Ngunit hindi na iyon sinagot pa ni Jerry.

Hustong isang buwan magmula nang magsabi si Jerry kay Michelle na mag-aabroad, may natanggap natawag si Michelle sa kanyang cellphone. Nasa opisina noon ang dalaga.

“Hello? Hello…? Jerry.. .hello?”

Choppy kasi ang linya. At maugong masyado.

“Hello, Jerry? Nasaan ka ba? Ang ingay naman hindi kita marinig, e.”

“Ngaun na ang alis ko, friend. Goodbye.”

“What? Hello? Hello.. Jerry.. .hello?”

Ngunit putol na ang linya nito. Nag-busy tone na ang kanyang cellphone. Hindi nag-atubili si Michelle natawagan si Jerry. Ngunit nabigo ito. Naka-off na ang cellphone. Can not be reached na ito.

“Walanghiyang ‘yon! Ngayon na ang alis tapos.. .hindi ko na siya babatiin kahit kailan promise!”

Totoong nagalit si Michelle sa kaibigan. Dahil hindi ganoon ang inaasahan nitong paalamang mangyayari sa kanila.

Naging mainit na ang ulo ni Michelle sa buong maghapon. Para mabigla sa ibinalita ng ina pagdating niya sa kanilang bahay.

“Nagbibiro ba kayo?”

“Ang ibig mong sabihin hindi mo pa alam?”

“Mommy, hindi maganda ang mood ko kaya huwag ninyo akong biruin ng…”

“Bakit kita bibiruin? Patay na ang kaibigan mo.. .patay na si Jerry kaninang umaga. Ang Kuya mo nando’n na ngayon at makikiramay. Hindi nga rin makapaniwala.”

Saglit na hindi nakakilos si Michelle sa kintatayuan.

“Kausap ko lang kanina sa cellphone si Jerry, Mommy.

“Kanina?”

“Baka nagkakamali ka. Kanina siya namatay. Naaksidente daw. Hindi malinaw sa akin ang detalye. Magbihis ka na at kung gusto mo’y sasamahan kitang pumunta roon.”

Bukod kina Michelle at Jerry, close ding totoo ang kanilang mga pamilya. Kaya nabigla ang lahat sa nangyari kay Jerry.

Kung hindi pa nakita mismo ng dalawang mga mata ni Michelle ang katawan ni Jerry sa loob ng kabaong ay hindi pa ito maniniwala.

Patay na nga si Jerry. Ayon sa balita, papunta ito sa embassy nang masagasaan ng isang bus. Dead on the spot si Jerry.

Hindi mapaniwalaan ni Michelle ang naganap. Hindi rin niya maunawaan kung paano pa nakatawag sa kanya si Jerry. Bagay na hindi niya maigiit sabihin kanino man.

Sa tabi ng kabaong ni Jerry ay hindi nagpaawat ang mga luha ni Michelle. Halos managhoy ang dalaga sa nangyari sa bestfriend.

Hindi pa sana uuwi si Michelle kundi pinilit ng ina ni Jerry na magpahinga na muna. Dahil baka kung mapaano ito sa walang tigil na pag-iyak.

Nang nasa sariling silid na si Michelle, saka niya naisip natingnan ang cellphone. Nginig ang mga kamay nitong pinindot ang menu upang tingnan ang received calls.

Sa buong pagtataka ni Michelle, hindi naka-register ang cellphone number ni Jerry sa received call.

Paano nangyari iyon? Talaga namang tinawagan niya ako kanina, a? Number niya ang ginamit niya pero… bakit hindi naka-register dito?Hindi ko ino-off ang cell ko kaya hindi puwedeng mabura ang mga…paano nangyari iyon?

Tiningnan niya ang dialed number. Naka-register ang pangalan ni Jerry. Ibig sabihin ay totoong tinawagan niya ito kanina. Ngunit hindi niya makontak.

Mixed emotions ang naramdaman ni Michelle. Hindi niya alam kung ano ang iisipin. Ngunit hindi niya mapasinungalingan ang tawag na natanggap mula kay Jerry.

Lalong napaiyak si Michelle nang maalala ang huling usapan nila ni Jerry. Nangako itong magpapaalam bago umalis.

Pangakong tinupad naman ni Jerry. Lamang, kung buhay pa ito o patay na nang sandaling gawin ang pangakong pagpapaalam ay walang makapagpapatunay.

Ang Wakas!

MRM

MRM

April 21st, 2010

Metaphysical Radionics Machine (MRM)

NAPAKISLOT si Josie nang makarinig ng mga kaluskos sa labas ng dingding ng kanyang kuwarto. May tila matutulis na mga bagay na kumakayod sa tablang dingding noon. Naghalo ang kaba, tensiyon at galit niya.

“Pepoy, ikaw ba ‘yan?” tanong niya.

Nang walang marinig na sagot ay dali-dali niyang binuksan ang bintanang capiz at dumungaw. Pilit niyang inaninag ang bunsong kapatid sa ilalim. Nasa gilid kasi ng hagdanan ang bintana ng kanyang silid.

Bigla siyang napaatras nang mula sa ilalim ay lumipad paitaas ang tila isang malaking ibon.

Napahiyaw siya nang may dumantay na kamay sa kanyang balikat.

“Ate Josie, ako ito!” ani Pepoy.

Pabalyang isinara ng dalaga ang bintana at binatukan ang nagulat na kapatid.

“Kanina ka pa ba dumating? Paano mo nabuksan ang main door’? At ano ‘yung lumipad na muntik na akong dagitin? Tinakot mo ako, ah.”

“Kararating ko lang, ate. May duplicate key ako at siguro’y ang manok kong pansabong iyon.”

Nanlaki ang mga mata ni Josie. “Kitam? Hindi lang pala lakwatsa ang inaatupag mo! Pati na rin ang pagsasabong! Tama nga ang sumbong sa akin ng mga ate mo noon! Kaya sa halip na matapos agad, ang tagal bago mo natapos ang Marine Engineering!”

Wala sa loob ng binata ang sermon ng kapatid. Bigla kasi niyang naalaala na ibinenta na ang pansabong na manok noon pang makalawa bago umuwi ng Pilipinas ang nakatatandang kapatid. Umiikot ang utak niya sa pagtataka.

Kung ganoon, ano pala ‘yung muntik nang dumagit sa ate niya?

ISANG guro si Josie ngunit pinili niyang mag-domestic helper sa ibang bansa para mapagtapos ng pag-aaral ang tatlong nakababatang kapatid. Maganda na ang trabaho ng dalawa niyang kapatid na babae at pareho na rin itong may mga pamilya.

Ipinasya ng dalaga na huwag nang bumalik pa ng ibang bansa. Ulilang lubos na sila samagulang. Tapos na rin ang bunsong si Pepoy. At higit sa lahat, may edad na siya. Kailangan na niyang mag-asawa bago pa siya mapag-iwanan ng huling biyahe. Gusto rin naman niya na magkaroon ng sariling pamilya. May kanya-kanyang buhay na ang dalawang kapatid na babae at si Pepoy ay posibleng lumagay na rin sa tahimik ilang panahon mula noon. Ayaw niyang maiwang mag-isa dahil hindi niya pinangarap na tumandang dalaga.

“May nakuha na akong puwesto sa palengke para sa bubuksan kong mini-grocery store. Isang tindera lang ang kukunin ko para makatipid tayo sa gastos. Tumulong ka muna roon sa akin, Pepoy, habang inaantay mo ang tawag ng shipping company na inaplayan mo.”

“Sige, ate…” palihim na napangiwi ang sumang-ayong binata na hindi makatanggi sa kapatid.

PATOK agad sa mamimili ang grocery store ni Josie. Sa araw-araw ay karaniwan na ang pag-agaw ng pahinga sa matagal na pagtayo. Dahil hindi sanay sa aniya ay nakababagot na gawain. umeskapo si Pepoy at pasimpleng pumasok sa munting silid ng tindahan. Hihiga na sana ang binata sa single bed na naroon nang maispatan sa ilalim nito ang isang maliit na black attache case. Nakuryoso siya. Kinuha niya iyon at binuksan. Na frustrate siya. Hindi naman pala maliit na laptop tulad nang inaasahan niya ang laman noon. At hindi rin radio transistor-dahil kahit maraming volume adjustments ay wala namang FM at AM. Parang bagong model ng amplifier.

Binasa niya ang nakasulat sa gilid ng aparato: Metaphysical Radionics Machine (MRM). Kinuha niya at binasa ang maliit na brochure na nakapatong sa ibabaw ng MRM.

These powerful metaphysical radionics machines are the latest in New Age technology With these instruments, we finally have an easy way to connect with those higher planes such as the spiritual plane or astral plane. What you can do with these advanced MRM:

- magnetize the auric energy system to attract the opposite sex
- spirit communication
- remote view and astral travel…

“Pepoy!”

Naisara ng binata ang attache case sa sobrang pagkabigla.

“Kuu, kahit kelan, pakialamero ka talaga! “Kinuha ni Josie ang MRM at muling inilagay sa ilalim ng kama. “Hala, lumabas ka’t tulungan mo kami ro’n!”

Palihim na ibinulsa ni Pepoy ang maliit na brochure.

GABI. Inaantok na si Josie nang muli ay gambalain siya nang kaluskos sa dingding. Kinabahan naang dalaga. Naikuwento kasi sa kanya ni Pepoy na naibenta na nito ang pansabong na manok bago paman siya dumating. Malaking palaisipan tuloy kung saan nanggagaling ang mga kaluskos sa bintana.

Palakas nang palakas ang pagkayod nang matutulis na bagay sa dingding. Nakakairita iyon. Masakit sa tenga. Parang kinakayod pati ang kanyang utak. Maya-maya lang, narinig na ni Josie ang tila huni ng inahing manok.

“Pepoy! Pepoy!” sumisigaw na si Josie. Umakyat na siya sa kama niya at nagsisiksik sa headboard nito habang tinatakpan ng mga kamay ang dalawang tenga.

Kasabay sa pagbukas ni Pepoy ng pintuan ay awtomatikong nawala rin ang huni ng inahing manok. Ang naka on na MRM ang agad na nakita ng binata pagpasok niya ng silid. Nasa ibabaw ito ng kama ng ate niya.

“P-Pepoy, narinig mo ba ‘yon? D-di ba sabi ng matatanda, iyon ang huni ng aswang?!”

Alanganing matakot o matawa ang binata sa sinabi ng panganay na kapatid.

“Ate, akala ko hindi ka na naniniwala sa aswang dahil computer age na! Katunayan ay bumili ka pa nga nitong MRM na ayon sa iyo ay pinaka-latest sa New Age technology!”

Natampal ni Josie ang kamay ng kapatid nangakma nitong buhatin ang MRM.

“Hindi ako nakipaglokohan sa ‘yo, Pepito! Sagutin mo ako kung narinig mo rin ang huning iyon!” inis pero halata ang takot sa anyo ng babae.

“Hindi, ate. Nakikinig ako ng music sa pasalubong mong iPod.” Kinuha ng binata ang isa pang headphone na nakapasak sa isang tenga. “Pero kung iyon nga ang narinig mo, malamang ay dahil diyan sa MRM mo! Nabasa ko kasi sa brochure niyan na puwede ka raw makipag-communicate o maka-attract sa anumang espiritu!” ang paliwanag niya.

Hinablot ng dalaga sa kamay ng kapatid ang akala niya ay nawawalang brochure ng MRM.

“Mali ka ng interpretasyon. Ang sabi rito, makakapag-attract ako ng opposite sex at hindi ng masamang espiritu!” diin ni Josie na inirapan ang bunsong kapatid.

Napipilan ang binata. Malinaw na kaya binili ng kapatid ang naturang machine ay upang matiyak na makaa-attract ito ng lalaki at nang mag ka tsansang makapag-asawa.

Kunsabagay, sa tatlo niyang kapatid na babae, si Josie ang hindi kagandahan. Balingkinitan nga pero ang katawan ay halatang pinorma nang mahihirap na trabaho.

Pero para sa kanya, ang Ate Josie niya ang pinakamabait, pinakamaganda at pinakadakilang ate sa balat ng lupa. Patunay ang pitong taong pagtitiis nito sa ibang bansa maiahon lang sila sa kahirapan at mapagtapos ng pag-aaral.

“O, ba’t napatulala ka na riyan? ‘Wag mong sabihing mas takot ka kesa sa akin kung sakaling may aswang nga!”

“Hindi, ha! Saka walang aswang! Baka mga ibong naghahabulan lang iyon, ate.”

KAPAG alas dose na ng tanghali ay walang gaanong namimili sa grocery store. Ganoong oras kumakain ng pananghalian ang tindera ni Josie. Iyon din lagi ang oras na dumadaan si Rolando, ang dati niyang manliligaw noong hindi pa siya nangingibang bansa. Kababayan niya ang lalaki. Hindi pa rin ito nag-aasawa. Tila siya talaga ang hinihintay.

Kilala ang pamilya ng lalaki sa bayan nila dahil pinaghihinalaang may lahi ng aswang ang angkan nito.

“Mabuti at natiyempuhan kita, Jos. Kumusta ka na?” Malagkit ang tingin ng lalaki sa kanya.

“Mabuti naman,” matabang niyang sagot

Nag-report sa inaaplayang shipping company si Pepoy kaya hindi na niya mapagtaguan ang masugid na manliligaw tulad ng dating ginagawa.

“Balak ko sanang dumalaw sa iyo mamayang gabi…” nahihiyang sabi ng binata.

“Ay, naku! Sorry, ha? Pero may natanguan na akong panauhin mamayang gabi, e!” pagdadahilan niya.

Tumalon sa takot ang puso ni Josie nang magkasalubong ang kanilang paningin ng lalaki. Nakita kasi niya roon ang sama ng loob at tila isang nakaambang panganib.

PABILING-BILING sa higaan ng gabing iyon si Josie. Naiinis na siyang natatawa rin sa sarili. Tila hindi naman umuubra ang sinasabing power ng MRM na binili pa niya ng pagkamahal-mahal sa isang sikat daw na Master Radionics Practitioner sa bansang pinanggalingan.

Binasa niya uli ang isa sa mga katangian daw ng MRM sa pamamagitan ng energy wave nito kapag itina-turn-on na: Maaari raw nitong ma-attract ang opposite sex.

Iyon ang dahilan kung bakit lagi niyang dala ang MRM sa grocery store at tinu-turn on ito. Marami ngang mga kabinataang namimili at nakikipag-usap sa kanya pero ang nasasabi lang ay hanggang Hi! at Okey ang store mo, kumpleto na ay mura pa!

Tanging si Rolando lang ang nagkainteres na dalawin siya sa bahay. Sa totoo lang, may kilig naman siyang nadarama pag kaharap ang manliligaw. Guwapo naman kasi ito at makisig pa. Mahusay manamit at maginoo rin naman. May stable job din ito bilang electrician sa munisipyo ng kanilang bayan.

Iyon nga lang, isang malaking hadlang ang haka-hakang may lahi itong aswang.

Napakislot siya nang muling marinig ang huni ng inahing manok. Palakas nang palakas iyon. Parang mula sa tenga niya ay pumapasok ang tunog noon hanggang sa kahuli-hulihang hibla ng kanyang utak. Maya-maya lang ay humuni na ang tiktik at binunggu-bunggo ang nakasarang bintana ng kanyang silid.

Puno ng kilabot ang buong katawan, tarantang tumakbo palabas ng kanyang silid ang dalaga. Walang pasabing pumasok sa kuwarto ng kapatid.

Napabalikwas ng bangon si Pepoy. Agad na tinanggal ang headphone sa magkabilang tenga.

“M-may tiktik! Gustong pumasok sa bintana! Inaaswang ako, Pepoy!”

Sagsag sa kuwarto ni Josie ang binata pero tahimik na ang labas ng bintana ng silid nang dumating ito.

“Ate, relaks! Ang tiktik ay isang ibong panggabi at hindi aswang!” paliwanag ni Pepoy.

Napabuntong hininga si Josie. Pinahiran ng likod ng kamay ang pawis sa mga noo. Pagkatapos ay lupaypay na naupo sa kama.

Hindi sinasadya ay nasagi ni Josie ang MRM na naka-on pa. “Alam mo, ate.. .fake ang MRM na ‘yan! Naniniwala kaba namang puwedeng makipag-communicate ‘yan sa espiritu and so on!” Biglang napaawang ang labi ng dalaga.

“Teka, Pepoy.. .di ba may lahing aswang daw sina Rolando at masugid ko pa siyang manliligaw?… So, gumagana nga itong MRM! Si Rolando ang opposite sex na na-attract ko at siya ang evil spirit na gustong makipag-communicate sa akin!”

Napakamot ng ulo at napapailing si Pepoy. Sa kuwarto na ni Josie ito natulog. Naglatag ito ng banig sa tabi ng kama ng kapatid. Dahil pagod sa maghapong pagtao sa kanilang tindahan, agad nakatulog ang binata.

Hatinggabi nang magising si Pepoy sa kaluskos na nagmumula sa labas ng bintana. Napabangon ang binata nang makitang dahan-dahang bumukas iyon. Nakalimutan pala niya itong itrangka kanina nang sumilip siya sa labas. Kinakabahan pero tinatagan ng binata ang dibdib. Nagpasalamat siya dahil tulog na tulog si Josie.

Hindi gaanong maliwanag ang lampshade ngunit tiyak ni Pepoy na kamay ng lalaki ang nakikita niyang nangungunyapit sa pasimano para makaakyat.

Saglit lang ang pagkabigla niya. Patakbong hinaltak niya ang kamay papasok. Lumagabog ang ulo ng lalaki sa nakaharang pang takip ng bintana. Muntik pang mahulog si Pepoy sa bintana kung hindi agad binitawan ang kamay nang nagpapapalag na ang lalaki.

Nang makahulagpos ay agad itong tumalilis palayo.

Naalimpungatan si Josie. Nangatal ang buong katawan niya nang malaman ang buong pangyayari.

Napagbalingan ni Pepoy ang naka-on pang MRM na nasa ibabaw lang ng kama ng kapatid. Kinuha niya iyon at pinagsisira ang mga volume adjustments.

“Stop it, Pepoy! Ang mahal ng bili ko niyan! Akala ko ba’y hindi kananiniwalang gumagana ‘yan!”

“Mabuti na ang maging playing safe, ate!”

KINABUKASAN, lampas alas dose na ay wala pa rin kahit anino ni Rolando na sumilip sa grocery store na ugali na nitong gawin.

Oras kasi iyon ng lunch break sa munisipyo.

“P-palagay mo kaya ay siya ‘yong lalaki kagabi, Pepoy?”

“Ewan ko, ate. Pero kung siya nga, tiyak kong hindi agad siya magpapakita dito dahil tiyak na may mga bukol at mga pasa siya sa ulo at mukha. Ang lakas ng pagtama ng mukha niya sa bintana.”

Nakipabalita si Josie sa ilang kakilala sa munisipyo. Nang nagdaang hapon pa raw nag-file ng indefinite leave si Rolando. Kaninang umaga raw ang alis papuntang Maynila para magbakasyon muna.

Nakaramdam ng konting panghihinayang ang dalaga. Si Rolando na nga lang ang nanliligaw sa kanya ay malaking palaisipan pa ang pagkatao.

“Hayaan mo, ate, may darating para sa ‘yo,” pang-aalo ni Pepoy. “Next week na ang sakay ko. Ang chief engineer ng barkong sasakyan ko ay matandang binata. Mas guwapo kesa kay Rolando! Naghahanap din daw siya ng mapapangasawa. Irereto kita!”

Nakalabing hinampas ni Josie ang braso ng kapatid. “Guwapo na’y may mataas pa’ng posisyon… forget it, Pepoy. Hindi ako papansinin nu’n!”

“Ate, kaya nga raw siya tumanda ay dahil ang tulad mong may magandang kalooban ang hinahanap niya!”

May kumislap na ngiti sa mga mata ng dalaga.

Pumasok siya sa munting silid at kinuha sa ilalim ng kama ang sirang MRM. Lumabas siya at inilagay iyon sa basurahang nasa labas ng grocery store. Kumakanta pa siya nang pumasok uli sa tindahan para harapin ang mga mamimili.

Hindi na niya nakita ang muling pag-ilaw ng MRM at ang pagdampot dito ng isang basurero.

Wakas